سرکارخانم فرانک سطوتی،نیکوکاربخش آموزش

سطوتی از طریق کتابخانه که برای مطالعه رفته بودم، با نذر فرهنگی آشنا شدم. حضور در مسیری که خداوند آن را می‌پسندد و روح مسلمان و مؤمنی دیگر را احیاء و شاد می‌نماید، این خود نیز خاطره‌ای بس به یادماندنی  است.
به نظر می‌رسد آن‌چه که جامعه‌ی کنونی ما بدان نیازمند است، دادن ماهی نیست، بلکه یادگیری ماهیگیری است. به سخن دیگر، فرهنگ‌سازی و حفظ ارزش‌های غنی ایرانی، نیاز جامعه‌ی امروزی است؛ چرا که امپریالیسم فرهنگی، نوجوانان و جوانان را بی‌وقفه مورد هجمه قرار می‌دهد. از این رو، ترویج رفتار انسان‌دوستانه و هر آن‌چه که ما را در دورترین مختصات  خشونت اجتماعی قرار دهد، بسیار ضرورت دارد، تا افزون بر حفظ ارزش های اصیل ایرانی- اسلامی به ترویج آن به نسل جوان و الگوسازی پرداخته شود. در این راستا، نکته‌ی حائز اهمیت این است که برای به ثمر رسیدن این گام ملی، تنها برخورداری از نیت خیرخواهانه راهگشا نخواهد بود، بلکه برخورداری از علم و تخصّص و مهارت به‌کارگیری آن، رویکردی بس مهم‌تر است
که نباید مغفول ماند. به بیان دیگر، افرادی که با نیت خیرخواهانه گام برمی‌دارند، بهتر است در چارچوب تعریف شده و منسجم و مقدسی قرار گیرند.
تا در راستای اهداف بلند مدت نذر فرهنگی باشد؛ بنابرآن‌چه که مطرح شد، نکات زیر در خصوص افراد داوطلب بسیار قابل تأمل است:
۱-گزینش صحیح ؛
۲-تعامل توأم با احترام؛
۳-الگوسازی و انتقال ارزش‌های اخلاقی؛
۴-روابط دلسوزانه و مدبرانه؛
۵-هدفمند بودن فعالیت‌ها؛
۶-توانائی انتقال دانش؛
۷-دعوت به همکاری از طریق مراکز آموزشی؛
۸-اطلاع‌رسانی درست و تبلیغ گسترده به افراد جامعه؛
۹- برگزاری کلاس‌های توجیهی؛
۱۰-بازخورد مناسب در سطح جامعه؛
۱۱-معرفی و توصیف تبلیغاتی از نقش داوطلبان در توسعه‌ی فرهنگی.

آموزگاری، دلدادگی است؛ نذرتان قبول حق